Czego nie ma w pociągu.

Cały świat z zapartym tchem patrzy w kierunku Wałbrzycha, bo tam rozpoczęły się prace mające na celu dotarcie do „Złotego Pociągu”. Lokalne stacje radiowe z cogodzinną częstotliwością przypominają, że już za moment, za sekundę spod nasypu kolejowego wystrzeli złocista lokomotywa. Jednocześnie oficjalni sprawcy całego zamieszania, czyli spółka Koper&Richter jakby chcąc się zabezpieczyć przed porażką (szczególnie finansową) zdecydowała o odpłatnym przekazywaniu materiału wideo stacjom telewizyjnym z przebiegu akcji. Czyli jak wygląda odkopywanie pociągu zobaczą tylko wybrani, a jedyny przekaz na żywo będzie miała policja i zainteresowane służby. Typowe dla naszego kraju.

Ale ja w sumie nie o tym chciałem. A mianowicie o tym skąd się wziął „Złoty” pociąg i czego w tym pociągu na pewno nie będzie o ile jakikolwiek pociąg się znajdzie. Otóż mityczny Złoty Pociąg to rozwinięcie idei równie mitycznego Złota Wrocławia. Dla przypomnienia: autochton Herbert Klose, z zawodu weterynarz, zamieszkały we wsi Sędziszowa miał twierdzić, że w czasie wojny pracował w Prezydium Policji we Wrocławiu (niem. Breslau). Tam został przydzielony mjr. Olenhauerowi w roli przewodnika. Obaj mieli odbyć kilka wypraw w różne zakątki Dolnego Śląska w poszukiwaniu idealnego miejsca na ukrycie dość sporego depozytu. Ten miał składać się z rezerw wrocławskich banków oraz kosztowności zebranych od mieszkańców miasta. Owo zbieranie miało odbywać się w ramach apelu wystosowanego przez władze miasta do mieszkańców, a ogłoszonego na plakatach i ulotkach rozmieszczonych w całym mieście. Jednak podczas powrotu z jednej z wypraw nasz kapitan Klose spadł z konia i trafił do szpitala przez co został wyłączony z akcji ukrywania. Tyle historii mieszkańca Sędziszowej bardziej dokładnie jest ona opisana w książce „Złoto Generałów” Kudelskiego. Nasz „Złoty Pociąg” z Wałbrzycha ma być efektem wypraw mjr Olenhauera. W jego wagonach mają być ukryte depozyty banków Breslau oraz prywatne. Problem w tym, że cała tak historyjka opowiadana przez Klosego, będąca jednocześnie podstawą do szukania tego typu pociągów ma kilka słabych punktów. Po pierwsze nigdy nie udało się potwierdzić faktu zatrudnienia Klosego w randze kapitana, a taką informację podawał. Po drugie nikomu nigdy nie udało się potwierdzić istnienia wspomnianego mjr Olenhauera ( w różnych wariantach pisowni). Po trzecie trochę bezsensowny jest moment przygotowań do ukrycia depozytu. Klose podaje że wszystko działo się zimą 1945 roku. Jest to trochę późno, ponieważ wojska radzieckie stały na wschód od Warszawy już w sierpniu 1944. Na linii frontu gromadzono olbrzymie ilości sprzętu i ludzi. Dla każdego wywiadowca wiadomym było że te siły nie mają zostać rzucone na płonącą Warszawę. Wiadomym też było w jakim stanie jest Rzesza Niemiecka. W tych warunkach czekanie z wywiezieniem depozytów bankowych z Wrocławia aż do zimy bądź wiosny było dosłownie kretynizmem. Akcja taka została najprawdopodobniej przeprowadzona, ale jesienią 1944, czyli w momencie kiedy wszystkie drogi były przejezdne, akcję można było przeprowadzić na spokojnie, nie zwracając niczyjej uwagi. W końcu po czwarte prawie niewiarygodnym jest wystosowanie apelu do mieszkańców Wrocławia o składanie swoich kosztowności w bankach. Dlaczego? Otóż nigdy i nigdzie nie udało się odnaleźć choćby strzępka plakatu, ulotki czy gazety z takim apelem. A Klose cały czas powtarzał, że apel ukazał się drukiem. Kto choć trochę zna historię Wrocławia ten wie, że ważne apele, odezwy itp. we Wrocławiu ogłaszano w inny sposób. Otóż od połowy lat 30, od kiedy NSDAP uzyskała władzę w Rzeszy, we Wrocławiu zainstalowano system kilkuset głośników zainstalowanych na masztach w całym mieście. System ten tworzył wewnętrzny radiowęzeł, wykorzystywany przez narodowych socjalistów do celów propagandowych. Poza tym propaganda szerzona przez Goebbelsa nie pozwalałaby na wystosowanie takiego apelu. Tak się składa, że ostatnio czytałem książkę Richarda Hargravesa „Ostania twierdza Hitlera Breslau 1945”. (Nie lubię książek angielskojęzycznych autorów bo za dużo w nich zachodniej propagandy, ale akurat w tej jest ona na tyle widoczna, że po odfiltrowaniu zostają bardzo ciekawe opisy.) W książce tej w wielu miejscach jest napisane, że mieszkańców miasta propagandziści partii zapewniali w oficjalnych wystąpieniach o ich bezpieczeństwie, o pewności zwycięstwa Wielkiej Rzeszy Niemieckiej, o tym, że jeżeli chwilowo trzeba ograniczyć dostępność niektórych dóbr to tylko po to, by za chwilę cieszyć się bogactwem podbitej Europy. Mało tego, poddawanie pozycji Rzeszy w jakąkolwiek wątpliwość groziło posądzeniem o szerzenie defetyzmu. Funkcjonariusze partyjni byli wyczuleni na tym punkcie a zarówno Hans Frank jak i Goebbels czy Hitler na samo wspomnienie o tym dostawali ataków furii. Nawet na kilka chwil przed upadkiem Festung Breslau osobom wyrażającym chęć poddania miasta groziła śmierć, a w czasie samego oblężenia rozstrzelano pod zarzutem szerzenia defetyzmu kilkadziesiąt osób. Więc zastanówmy się tak chłodno cóż by się działo zimą 1944/45 jeśli zostałby wystosowany apel o oddawanie kosztowności z uwagi na zagrożenie atakiem na miasto. Biorąc pod uwagę powyższe uważam, że nie ma co szukać czegoś co miałoby być „Złotym Pociągiem”. Mieszkańcy Breslau swoje kosztowności albo zabrali ze sobą podczas olbrzymiej ucieczki z miasta tuż przed oblężeniem (nie można nazwać tego ewakuacją), ci zamożniejsi i więcej znaczący wywieźli to niepostrzeżenie korzystając ze swoich powiązań a depozyty bankowe zostały ewakuowane odpowiednio wcześniej na zachód.

Poruszając kwestię pociągowej gorączki chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jedno. Otóż w momencie kiedy pojawia się możliwość zaistnienia przed szkiełkiem kamery ludziom wyłączają się wszelkie instynkty samozachowawcze a zdrowy rozsądek jest odsuwany głęboko w czeluście umysłu. Oczywistym szczytem szczytów jest tutaj rozwalanie muru oporowego na Jaworniku, dziwienie się że za drzwiami jest zawał i bajania wszelkie o „muchołapkach” i podobnych ustrojstwach. Ale syndrom ten dotyczy również ludzi do tej pory twardo stąpających po ziemi. Równolegle do działań w Wałbrzychu odbywają się prace pod Kamienną Górą. W mediach w roli eksperta wypowiada się Pan Lubieniecki. Kilka lat temu Pan ten wydał książkę, w której podchodził dość chłodno do tematu podziemnej fabryki w Antonówce. Przytaczał konkretne dowody, wskazywał miejsca, tłumaczył do tej pory niewytłumaczone. Ale nagle okazuje się, że teraz sam sobie zaprzecza. Otóż nie dość że nie neguje istnienia samej podziemnej fabryki to z wielkim przekonaniem opowiada, jakoby pod ziemią prowadzono eksperymenty biologiczne z wykorzystaniem jadu żmij, które występują w okolicznych lasach. Z mojej strony dwie sprawy: po pierwsze mieszkańcy pobliskiego Raszowa zgodnie powtarzają, że żmije pojawiły się na przełomie lat 60/70. Po drugie kto normalny lokowałby laboratoria chemiczne lub biologiczne w bezpośrednim pobliżu montowni amunicji, gdzie ryzyko eksplozji znacznej ilości materiałów wybuchowych jest bardzo wysokie.

Jak widać to co mówią do „profesory” i „eksperty” wszelkie trzeba brać bardzo na chłodno, tym bardziej że panuje zbiorowa gorączka powodująca bredzenie.

Czym był RAD

Kilkakrotnie w swoich wpisach wspominałem o takiej instytucji jak Reich Arbeits Dienst. Z racji tego, że jakiś czas temu w prasie jeleniogórskiej temat tej organizacji został wyciągnięty spod ziemi (a dokładniej liści), osobom, którym temat nie jest znany chciałbym to zagadnienie przybliżyć.

IMG_20160120_185543

Zacznę od wklejenia linku do artykułu o którym wspomniałem: http://www.nj24.pl/article/klopotliwe-znalezisko-na-basenie

Autor napisał, że w internecie można przeczytać, że RAD nie był organizacją faszystowską, szkoda że nie podał źródła. Ale żeby móc o tej organizacji rozmawiać, trzeba wiedzieć skąd się wzięła, więc trochę historii.

RAD powstał na bazie FAD (Frei Arbits Dienst) po naszemu można by to nazwać „Ochotniczy Hufiec Pracy. Był odpowiedzią państwa na braki na rynku pracy, spowodowane I wojną światową. Okazało się, że młodzież wchodząca w dorosłość nie ma praktycznych umiejętności potrzebnych w każdym gospodarstwie domowym. Dlatego jeśli rodzinie nie przynosiło to uszczerbku, mogła wysłać dziecko w wieku 17-18 lat na „przyuczenie” do tej organizacji. Taki młodzieniec (początkowo przyjmowano tylko mężczyzn, potem pojawiły się obozy kobiece) trafiał wraz z innymi do obozu w którym, w zamian za wikt i opierunek oraz drobną wypłatę wykonywał różne prace i zdobywał doświadczenie. Takie szkolenie trwało w początkowym okresie istnienia organizacji 18 miesięcy, potem stopniowo ten okres był skracany, a pod koniec wojny trwał raptem 3 tygodnie. Zmieniał się też „profil” wykonywanych prac, ale o tym to za chwilę.

Służba w FAD była dobrowolna. Członkowie byli zakwaterowani w budynkach typu szkoły bądź domy kultury lub w barakach na terenie wsi. Przy czym należy zauważyć, że barak w naszym rozumieniu jest czymś zupełnie innym niż baraki budowane przez Niemców. Były to budynki murowane z cegły, z wydzielonymi częściami mieszkalnymi, sanitarnymi i kuchennymi. W większych obozach były osobne kuchnie i sanitariaty. Baraki posiadały ogrzewanie. Po wojnie te budynki jak również te po obozach pracy były bardzo pożądanym towarem. Dlatego uprawnione przedsiębiorstwa państwowe zajmowały się ich rozbiórką i odsprzedażą. Znam przypadki z kilku miast, gdzie nieduże osiedla zbudowane są właśnie z takich baraków „z odzysku” a ich mieszkańcy do dzisiaj nie mają pojęcia o pierwotnym przeznaczeniu ich domostw.

Wróćmy do FADu. Młodzież należąca do tej organizacja posługiwała się sztandarami i odznakami na których umieszczone były dwa kłosy zboża oraz łopata.

Członkowie FAD zajmowali się pomocą w gospodarstwach rolnych, przy budowach boisk, basenów, szkół, kościołów, dróg, nasypów kolejowych oraz mostów, obowiązkowa była musztra. Warto zauważyć, że odbycie takiej służby przynosiło olbrzymie korzyści zarówno dla społeczeństwa jak i dla kraju. Człowiek po odbyciu takiej służby był przygotowany praktycznie do wszystkiego. Potrafił zbudować dom, obsłużyć krowę, młockarnię czy inną maszynę, dokonywać bieżących napraw w domostwie i jednocześnie był przygotowany do przyuczenia do każdego zawodu. Z kolei kraj stosunkowo niedużym nakładem kosztów rozbudowywał sieć drogową, kolejową, zyskiwał obiekty edukacyjne. Inną korzyścią byli obywatele, znający trud jaki wkłada się w powstawanie tych wszystkich obiektów, a tym samym mający szacunek do pracy swojej jak i innych. Tak całkiem od siebie dodam, obserwując nasze społeczeństwo, że takie „szkolenia” powinny odbywać się i obecnie.

Obozy FADu istniały do 1933 roku. Potem organizację przemianowano na Reich Arbeit Dienst, czyli Służba Pracy Rzeszy. Przynależność była obowiązkowa. Po dojściu do władzy Hitlera wprowadzono nowe elementy służby, takie jak zajęcia propagandowo-ideologiczne, rozszerzoną musztrę oraz szkolenia wojskowe. Te ostatnie obejmowały zarówno ćwiczenia fizyczne jak i obsługę broni wszystkich typów. Początkowo szkolenia te odbywały się tylko jednego dnia w tygodniu. Potem były coraz częstsze, aż w 1944 roku wszystkie pozostałe elementy zostały wykluczone, szkolenie trwało niecały miesiąc po czym członkowie RAD stawali się żołnierzami i trafiali prosto na front, a do służby przyjmowano nawet 15-letnie dzieci. Zakres prac budowlanych wykonywanych przez oddziały RADu został poszerzony o budowę okopów, umocnień i schronów. Kiedy Hitler oficjalnie zerwał traktat wersalski RAD stał się jedną z podjednostek Wehrmachtu. Symbole, którymi się posługiwano „udekorowano” swastyką.

Warto zwrócić uwagę na bardzo ważną rzecz. Otóż uwidacznia się przebiegłość nazistów w posługiwaniu się organizacjami społecznymi. Po pierwsze wprowadzenie zajęć propagandowych i obowiązek przynależności do organizacji doprowadził do bardzo szybkiego i powszechnego „wyprania” mózgów młodzieży. Po drugie ukrycie przed obcymi wywiadami rzeczywistej ilości żołnierzy. W końcu ta młodzież, po ukończeniu służby w RADzie była świetnie przygotowana zarówno fizycznie jak i praktycznie do służby w wojsku. Byli to ludzie, którzy z marszu mogli dostać do ręki karabin i wiedzieli co z nim zrobić. Nie jest to zresztą jedyny przykład przebiegłości Niemców w celu zatuszowania przygotowań do wojny. Innym jest prowadzenie wojskowych prac budowlanych pod przykrywką Ministerstwa Poczty. Tak było np. w zamku Książ, który po konfiskacie stał się własnością właśnie poczty. Pod podobnymi „przykrywkami” odbywały się też np. szkolenia przyszłej kadry SS przez funkcjonariuszy NKWD na poligonach w ówczesnych wschodnich Niemczech.

Na koniec chciałbym dodać jedno: w przytoczonym przeze mnie artykule jest postawiona teza, że RAD nie był organizacją faszystowską. Według mnie jest to błędne twierdzenie. Członkowie RAD po odbytej służbie byli tak samo przekonani do nauk i twierdzeń Hitlera jak członkowie Hitlerjugend.

Przystanek kolejowy w Krzaczynie.

Około roku temu, podczas wypraw z wykrywkami, postanowiliśmy pochodzić po terenie dawnego przystanku kolejowego w Krzaczynie. Raczej nie wiązaliśmy nadziei na znalezienie czegoś związanego bezpośrednio z fabryką zbrojeniową. Kilka dni wcześniej zakończyła się wycinka samosiejek na całej trasie do Krzaczyny więc chcieliśmy skorzystać z okazji że nie będzie przedzierania się przez różne chabazie.

Najpierw może parę słów o samym przystanku.

413548

Widokówka przedstawiająca przejazd kolejowy w Krzaczynie (u góry) oraz sam przystanek. Źródło dolny-slask.org.

IMG_20150622_080317 IMG_20150622_081116Budowa linii przy której się znajduje została ukończona w 1905 roku. Pierwotnie odgałęzienie z Kowar do Krzaczyny miało wyglądać zupełnie inaczej i jego przeznaczenie też było inne. Część torowiska biegnie po sporym nasypie po to, by kilkadziesiąt metrów dalej wejść w wykop. Ekonomicznie nie miało to najmniejszego sensu, w Krzaczynie mieszkało wtedy niewielu mieszkańców a jedynym większym zakładem przemysłowym był Bielnik. Skąd więc pomysł wydawania pieniędzy na tak mało znaczącą nitkę kolei? Otóż okazuje się, że jest ona wynikiem… błędu. Tak, dokładnie. Dobrze napisałem. Nawet w narodzie gdzie Ordnung muss sein ludzie popełniają błędy. Pierwotne założenie mówiło o bezpośrednim połączeniu Kowar i Karpacza. Linia ta miała rozpoczynać się na dworcu w Kowarach, następnie minąć od północy Krzaczynę i przejść przez Ściegny dolne aby połączyć się z linią Miłków Karpacz. Budowę rozpoczęto i nagle ktoś dostrzegł, że po drodze jest kilka wzniesień a sama różnica wysokości między stacjami może być zbyt duża. Budowę wstrzymano, by ostatecznie tor zawrócić w kierunku Kowar, budując po drodze przystanek, nie wiadomo czemu nazwany Ściegny. Trzeba tutaj przyznać, że była to dla naszej miejscowości olbrzymia strata. W tym czasie Karpacz przeżywał prawdziwy boom turystyczny. Ściegny pozostały wtedy na uboczu, a turyści trafiali tutaj o wiele rzadziej, co trwa nieprzerwanie do lat obecnych. Przystanek znajduje się na południe od szosy Kowary – Krzaczyna, delikatne wzniesienie przy którym się znajduje przez niemców nazwane zostało Wagnerberg.przyst W latach późniejszych dobudowano bocznicę prowadzącą do zakładów włókienniczych, późniejszej fabryki zbrojeniowej. Różne źródła podają rozbieżne daty budowy tejże bocznicy. Hermann F. Weiss w swojej książce mówi o roku 1939 i zatrudnieniu do budowy więźniów. Jednocześnie wiadomo, że do 36 roku w okolicy stacjonował oddział RADu, więc być może budowa rozpoczęła się dużo wcześniej. Jednak oficjalnie sama fabryka wraz z terenem na którym leżała została sprzedana dopiero w marcu 1943r. Transakcja dokonała się między wdową po właścicielu a przedstawicielem firmy Schmidding. Penetrując teren przystanku udało mi się wykopać kilka sztab łączących szyny, na których widnieją jeszcze resztki napisu „KRUPP 1942” Potwierdzałoby to oficjalną wersję wydarzeń. Oprócz tego miejscówka okazała się bardzo uboga. Pojedyncze monetki, plomba kolejowa i łuska karabinu przeciwpancernego PTRD. IMG_20150622_091236Oczywiście jak to przy torowisku znaleźliśmy sporą ilość złomu typu wspomniane sztaby i śruby, które pozostały po demontażu bocznicy kolejowej.

Korzystając z okazji postanowiłem przejść się po górze leżącej naprzeciw bocznicy i na wschód od fabryki. Wszelkie informacje wskazywały na to, że właśnie w tej górze miał zostać wydrążony schron. I faktycznie przy ścieżce biegnącej w kierunku fabryki znajduje się niewielkie wybranie. Jednak jest to jedynie zaczątek wyrobiska i o żadnych podziemiach mowy być nie może. Co jest zrozumiałe. Budowę zakładu rozpoczęto jesienią 1943 roku od rozbiórki starego bielnika. Hale budowano w pośpiechu, a jak wynika z relacji tubylców, po zakończeniu wojny budynki były nieotynkowane.

Spenetrowaliśmy jeszcze szczyt góry. Znajdują się tam szurfy poszukiwawcze, które są najprawdopodobniej pozostałością po poszukiwaniu uranu przez geologów z Rosji.

Pisząc ten wpis zdałem sobie sprawę, że prawie nie mam zdjęć z tego miejsca. Trudno, musicie mi uwierzyć na słowo, a najlepiej sami wybrać się obejrzeć to co zostało z przystanku kolejowego w Krzaczynie; a ja mam powód by odwiedzić to miejsce jeszcze raz.

Bukowiec – Parkowe niespodzianki

Chodząc z wykrywkami tu i tam, pewnego razu zapędziliśmy się w okolice szpitali Bukowiec i Wysoka Łąka. Naszym celem było sprawdzenie parku na tyłach dawnego sanatorium oraz zlokalizowanie schronu, budowanego przez jeńców podczas 2 wojny światowej. Będąc na miejscu od razu zauważyłem dawną pieczołowitość w dbaniu o porządek w parku. Żadnych samosiejek, drzewa sadzone jak od linijki, wyraźne do dzisiaj ścieżki. Podobne wrażenie odniosłem chodząc po parku przy majątku Ciszyca. Mimo kompletnego braku nadzoru przez wszystkie powojenne lata, do dzisiaj widać jak park wyglądał w czasach swojej świetności. Ale wracamy do Bukowca. Kilka pierwszych sygnałów, kilka pierwszych sztychów i już wiemy że to nie nasz dzień. Pensjonariusze szpitala bardzo sumiennie wykonują polecenia lekarzy odnośnie odkażania i po ilości polmosów wywnioskowaliśmy, że regularnie odkarzają się od wewnątrz. Na podstawie tej obserwacji stwierdziłem, że przemysł spirytusowy w naszym kraju ma się bardzo dobrze. Tak dla formalności postanowiliśmy przejść po parku ignorując sygnał polmosa. Nietety wyeliminowanie tego sygnału uciszyło nasze kanarki. Taki urok przyszpitalnych parków. Po pierwszej, dość marnej niespodziance przyszła pora na następną. Kilka metrów przed granicą między parkiem a lasem rosła kępa jakiś chabazi. Normalnie bym się tam nie pchał, ale widać było między krzakami kawałki ceramiki. Po chwili grzebania w ziemi, okazało się, że jesteśmy na cmentarzysku poniemieckiej ceramiki szpitalnej.  IMG_20150618_091215IMG_20150618_091219Przestrzeń o powierzchni kilkunastu metrów zasłana była szczątkami talerzy, naczyń laboratoryjnych, trafiały się też fragmenty fiolek i buteleczek. Grubo tego było na kilkadziesiąt centymetrów, aż chrzęściło pod butami.IMG_20150618_091443 IMG_20150618_091455 IMG_20150618_091608 IMG_20150618_091700 IMG_20150618_091739 IMG_20150618_091820 IMG_20150618_091903 Dla jakiegoś kolekcjonera być może to byłby raj. Ale że ja miłośnikiem tego rodzaju puzzli nie jestem więc zabrałem jedyne co znalazłem w całości. Była to szklana buteleczka laboratoryjna, którą przekazałem znajomym aptekarzom. Park został sprawdzony, schron przy okazji namierzony (o samym schronie innym razem) więc wracamy do auta. Inną drogą, a raczej zarośniętą leśną ścieżką na przełaj przez las. I nagle kilka metrów od wspomnianej ścieżki jakaś betonowa budowla.IMG_20150618_100752 Znajduje się ona na wysokości „hotelu pielęgniarek” przy „Wysokiej Łące”. Kształtem przypomina kapliczkę, z jednej strony ślady zewnętrznych ścianek i podłogi wyłożonej kaflami.IMG_20150618_100146 IMG_20150618_100129 IMG_20150618_100113 Wnętrze dziwne. Na ścianach pozostałości jakiejś instalacji wodnej, oczywiście siarczysta twórczość wykształconej młodzieży.IMG_20150618_100446 IMG_20150618_100109 IMG_20150618_100123 A na sklepieniu nocne niebo. Dziwny obiekt w dziwnym miejscu. Nieopodal kolejne betony. Tym razem betonowa podstawa. Długa na ok 12 a szeroka na 4 metry. W kilku miejscach mocowania do pionowych słupów (czyżby wiata). IMG_20150618_101111 IMG_20150618_101026 IMG_20150618_101640W pobliżu rury wystające z ziemi. Jak się okazało, ani kilku pracowników ani członek zarządu szpitala nie mieli pojęcia o istnieniu tych obiektów, a tym bardziej o ich przeznaczeniu. A może ktoś z Was wie więcej na temat zagadkowych budynków obok szpitala?

Poszukiwania wokół Ściegien (niem. Steinseiffen)

Przyszła w końcu do nas zima, uporaliśmy się w końcu z problemami technicznymi z naszą stroną ( w tym miejscu wielkie podziękowania Makartinie za pomoc), więc wypadałoby spełniać obietnice z poprzednich postów. Na początek będzie o wykopkach.

Jak wspomniałem zajmujemy się nie tylko włażeniem do różnych podejrzanych dziur w ziemiIMG_20150604_073536 oraz siedzeniem nad nowszymi lub starszymi dokumentami. Jak pogoda i czas pozwala wspólnie ze znajomymi lubimy wybrać się w okoliczne lasy i łąki w poszukiwaniu śladów przeszłości. Z racji tego, że w pobliżu naszej miejscowości nie ma żadnych polowych pozostałości po ostatnich dwóch wojnach koncentrujemy się głównie na przypadkowo porzuconych „pamiątkach”. Oczywiście gdyby trafiła się skrzynka pełna złotych pierścionków nikt by pewnie nie pogardził, ale równie dobrze można próbować kopać na pewnym 65 km za „złotym pociągiem”.

Jak się okazało rzeka płynąca przez naszą wieś rozdziela nie tylko zabudowania. Zdecydowanie po jednej stronie jest o wiele bardziej „urodzajnie”. Chociaż i to dość mocno przesadzone określenie. Wśród znajdek króluje oczywiście polmos. I wszelkiej maści folie od papierosów, chrupek czy czegokolwiek innego. Okazało się również, że okoliczni mieszkańcy mieli kiedyś bardzo ciekawy sposób pozbywania się pozostałości po remontach, porządkach itp. Wywożono to wszystko na miedze bądź zasypywano pozostałość starej żwirowni. Tak więc obecnie w polach można wykopać wszystko. Od pokrywki od garnka poprzez części samochodowe po wszelkiego rodzaju metalowe kształtki. Oczywiście wśród tych śmieci trafiają się i takie, które ilością rdzy na sobie mówią, że są o wiele starsze niż reszta. Wśród tego zbioru poza różnego rodzaju okuciami wozów i uprzęży trafić można np. na obcęgi, które służyły podczas podkuwania koni, bądź też dzwonek zawieszany zwyczajowo na krowiej bądź baraniej szyi (niestety po rozmiarze ciężko dociec które stworzenie Boże to nosiło:)

Zdjęcie0028

Kolega na jednej z wypraw miał trochę więcej szczęścia i spod korzenia na miedzy wykopał osełkę w oryginalnym pokrowcu.DSC_0176

Czasem zdarzy się coś z bogatszą lokalną historią.2012-08-28 23.54.35  Znaleziska te choć wartości nie mają żadnej to jednak dla nas są lokalną ciekawostką. Oczywiście od czasu do czasu trafia się jakiś Reichspffenig czy inna prl-owska aluminiowa podkładka pod papiaki 😉2012-05-09 15.16.22 Czasem coś przedwojennego z polskimi korzeniami.SONY DSCOlbrzymim plusem tego, że zawierucha wojenna zazwyczaj przechodziła bokiem jest to, że w ciągu kilkunastu godzin spędzonych w terenie nie trafiła się żadna potencjalnie niebezpieczna rzecz. Co nie oznacza, że nie można znaleźć żadnych wojskowych pamiątek. Tu i ówdzie trafi się jakaś łuska, odznaka z LWP.IMG_20151025_095300 No i oczywiście jak zawsze potwierdza się przysłowie, że najciemniej jest zawsze pod latarnią. Otóż siedząc z dzieckiem w piaskownicy i grzebiąc patykiem w ziemi można wygrzebać odznakę przynależności do RADu 😉IMG_20160120_185546

 

 

„Nowoczesna” obrona sytemu.

Jak wspominałem wcześniej miało być trochę komentarzy. A że wczoraj doznałem swoistego szoku to podzielę się przemyśleniami swoimi.

A więc w dniu wczorajszym byłem z wizytą u kogoś. Ten ktoś lubi skakać po kanałach z serwisami informacyjnymi. A że ja osobiście tv prawie w ogóle nie oglądam to pierwsze na co miałem ochotę po minucie oglądania stacji typu tvn to wyrzucić tv przez okno. Powstrzymało mnie jedynie nieposiadania prawa własności rzeczonego tv. Cóż takiego zobaczyłem?? A no ludzi okradanych przez ostatnie lata podstawowych praw obywatelskich. Ludzi, którzy pracując i płacąc haracze pod tytułem „składki ZUS”, „podatki”, „koncesje” zafundowali kilkuset osobom limuzyny, apartamenty, dożywotnie tysiące przelewane co miesiąc na konta za granicą. Ludzi, którzy zaakceptowali to, że nikły odsetek Polaków dożyje do emerytury, o ile za kilka lat w ogóle będzie coś takiego jak emerytura. Ludzi, których w ciągu sekund okradziona na kwotę 40 milionów złotych podczas przelewania pieniędzy z OFE do ZUS. Ludzi, którzy mamieni obietnicami niskich rat i łatwej spłaty wpędzeni zostali w spirale kredytowe, dzięki którym setki milionów naszych Polskich złotych wędrują co miesiąc do zagranicznych spółek. Tak mógłbym wymieniać zahaczając o każdą jedną dziedzinę życia. W końcu widziałem ludzi pozbawionych jakiejkolwiek świadomości kim są, jaka jest ich historia, jaka jest historia ich Narodu. Ludzie ci wykrzykiwali hasła w obronie demokracji za bardzo nie mając świadomości czym ona jest. Dlaczego?? Bo przez ostatnie lata wtłuczono im do głów, że nie mają prawa do niczego, nie mają prawa do własnej własności (a kiedyś podobno prawo własności było kiedyś na równo z Dekalogiem), nie mają prawa do obrony nie tylko tej własności ale i swojej rodziny; nie mają prawa do własnego zdania bo za wypowiedzenie słów krytyki można trafić przed sąd; nie mają prawa do prywatności bo na każdym kroku są inwigilowani, szczególnie w internecie, który z założenia miał być ostoją wolności i prywatności; w końcu nie mają prawa do godnego życia bo są gnębieni przez aparat państwowy.

Na czele tych ludzi szli, paradoksalnie ci, którzy przez ostatnie lata byli twórcami tego zdradzieckiego i złodziejskiego systemu. Na czele tego tłumu szli ludzie, którzy na co dzień żyją w luksusach, którzy nie muszą się martwić o tak przyziemne sprawy jak zapewnienie rodzinie godnego życia. Na czele tego tłumu byli w końcu ci, którzy dzięki swojej dotychczasowej pozycji i powiązaniom z przeszłości zapewnili sobie i swoim potomkom dostatnie życie aż do śmierci. ICH dostatnie życie opłacane z naszych podatków. ICH pensje, mieszkania, samochody, emerytury po kilka tysięcy miesięcznie. Na twarzach tych ludzi widać jednak było frustrację. Frustrację spowodowaną tym, że nagle cały ten „misterny plan pójdzie w pi..u” jak powiedział kiedyś Siara. Ta frustracja była spowodowana nie tylko tym, że być może trzeba będzie stać się zwykłym, szarym człowiekiem i pracować jak każdy, była spowodowana możliwością próby rozliczenia ich z dotychczasowej działalności oraz tym, że będąc tak pewni siebie żyli przez ostatnie miesiące w oderwanej od rzeczywistości bańce. W podobnej bańce żył Hitler w dwóch ostatnich latach życia, a obecnie żyje również pani Merkel. Dlaczego ci ludzie boją się rozliczenia z przeszłością, skoro Polska podobno jest „zieloną wyspą” mlekiem i miodem płynącą? Otóż moi drodzy w rzeczywistości Polska jest w ruinie. Większość Polskiego przemysłu została „sprywatyzowana”, czyli wyprzedana za granicę, Polskie górnictwo jest w ruinie bo podobno „się nie opłaca”, a zagraniczne koncerny tylko czekają na możliwość odkupienia tych kopalni za przysłowiowy grosz po to by prowadzić dochodowe wydobycie (na marginesie skoro im się opłaca to czemu nam się ma nie opłacać?). Polska nie posiada swojego wojska. Polskie szkolnictwo jest w ruinie a Polskie społeczeństwo co roku zamiast dostawać wykształconych, świadomych ludzi zalewane jest potokiem bezmózgiej gimbazy pozbawionej logicznego myślenia. Polska jako kraj, w każdej dziedzinie gospodarczej i życiowej, uzależnione jest od zewnętrznych czynników, które w każdym momencie mogą zadecydować o być i nie być naszego Kraju (doskonałą próbkę zaserwowano nam w postaci kryzysu frankowiczów, który miał być sprawdzeniem reakcji Polskiego społeczeństwa na podobne sytuacje). To wszystko nie jest efektem ostatniego miesiąca czy tygodnia. To efekt wieloletniego i przede wszystkim ŚWIADOMEGO działania na szkodę naszego interesu narodowego. Dla tych którzy już mają mózgi przez media wyprane porównam Kraj do Rodziny. Każdy normalny człowiek, w konfrontacji z rzeczywistością na pierwszym miejscu stawia dobro swoje i swojej Rodziny. Czyli najważniejsze jest to, aby moja Rodzina miała co jeść, aby moja Rodzina była zdrowa, bezpieczna i żeby członkom mojej rodziny nie działa się krzywda. Dla każdego członka rządu każdy pojedynczy obywatel powinien być jak członek rodziny. Czyli OBOWIĄZKIEM każdego członka rządu jest dbanie o to, aby kraj był bezpieczny, dostatni i szanowany przez inne kraje. Takie jest podstawowy OBOWIĄZEK nałożony przez KONSTYTUCJĘ. Za niedopełnienie tego obowiązku należna jest kara, a świadome działanie na niekorzyść kraju jest ZDRADĄ. Jaka kara w wojsku należy się za zdradę wszyscy wiemy. Taka sama kara powinna należeć się wszystkim tym, którzy są odpowiedzialni za pozbawienie Polskich rolników ziemi i majątku przez doprowadzenie do likwidacji PGRów, tym którzy są odpowiedzialni za ucieczkę wykształconej młodzieży na zachód „za chlebem”, wszystkim tym którzy na państwowych stołkach posadzili komunistycznych zbrodniarzy i ich dzieci, tym którzy doprowadzili do totalnego wywrócenia i skreślenia podstawowych wzorców społecznych, wszystkim tym którzy dawali przyzwolenie na zalanie Polskiego rynku przez zagraniczne spółki transferujące swoje olbrzymie zyski do obcych państw, dali przyzwolenie na afery typu AmberGold, Skoki, autostradowa i tysiące innych, w końcu wszystkim tym którzy z szyderczym uśmiechem pluli i deptali Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. Ci ludzie teraz tej konstytucji bronią. Potworzyli komitety. Ludziom papkę z mózgów robią i wyciągają na ulice. Namawiają do unieważnienia DEMOKRATYCZNYCH wyborów, których mimo wielkich zamierzeń nie udało im się sfałszować. Ci którzy przez te wszystkie lata postkomuny doili ten Kraj ze wszystkiego co się dało teraz nagle chcą walczyć o obronę demokracji i Konstytucji. Tak dla przypomnienia w ciągu ostatnich 4 lat rząd PO, do którego należał Ryszard Petru teraz tak broniący Trybunału Konstytucyjnego, zignorował ok 50 wyroków tegoż Trybunału. Czyżby pan Ryszard nagle się nawrócił? Oprzytomniał? Cud nad Wisłą się stał? Nie, tak naprawdę tu nie chodzi o obronę żadnej Konstytucji czy demokracji. On i jemu podobni mają te rzeczy w głębokim poważaniu. Tu chodzi o obronę tego układu, który panował w tym kraju od lat 90-tych. O obronę układu w którym On i jego mocodawcy będą mogli siedzieć na górze jak bogowie greccy na Olimpie i z pogardą przyglądać się jak my, szarzy obywatele pełzamy u ich stóp. Cała ta „Nowoczesna” nie jest żadną nowoczesną. Jest to twór stworzony dla ludzi z PO, którzy widząc niezadowolenie społeczeństwa z ich rządów postanowili uciec z tonącego okrętu przeskakując na inny. Inny statek, inna bandera, inny kapitan, tylko załoga ta sama. Z resztą zostało to potwierdzone jednym z ostatnich sondaży, który pokazał, że Nowoczesna wyprzedziła PO. Sondaż był oczywiście zrobiony „na zlecenie” kogoś tam. Co oznacza, że ten ktoś za niego zapłacił. A kto płaci ten wymaga. Czyli te wszystkie sondaże można sobie między bajki włożyć. Tak to niestety moi drodzy wygląda. Wypychają nas na ulice w obronie Konstytucji i demokracji, a za chwilę będą nam po plecach czołgami jeździć. Tak już raz było w 81, zresztą dzisiaj jest rocznica tego wydarzenia. Wieczny odpoczynek tym, którzy wtedy zginęli. Kończąc ten przydługi wpis, który jednak nie wyczerpuje tematu w chociażby małym stopniu chciałbym zaapelować o trzeźwe patrzenie na to co się wokół na dzieje. O chwilową zadumę nad sytuacją naszego Kraju i samodzielne wyciąganie wniosków. Widać, że coraz więcej ludzi uświadamia sobie co tak naprawdę działo się w naszej najnowszej historii i co dzieje się obecnie. Mam również nadzieję, że Naród w końcu się obudzi i pogoni do diabła wszystkich tych, którzy żerowali na przez te wszystkie lata na pracy każdego z nas a Polski nie pogrąży „tęczowa rewolucja” rodem z krajów 3-go świata.

Na zakończenie kilka linków dla zainteresowanych:

https://www.youtube.com/watch?v=meTpBZHFL0c

https://www.youtube.com/watch?v=szRic-f2ypk

http://naszeblogi.pl/55049-ryszard-petru-mordor-kontratakuje

http://www.blizejprawdy.pl/prawda-o-petru-i-jego-partii-nowoczesna-pl/

http://riese-inne.blogspot.com/

Kościelna ciekawostka w Miłkowie.

Kościelna ciekawostka w Miłkowie – symbole masońskie.

Na początek przyznam się, że myślałem, że do tematu kościoła w Miłkowie już wracać nie będę, a tym bardziej od strony symboliki. Bo też i co wyjątkowego może być w ruinie kościoła ewangelickiego znajdującej się w małej wiosce? Oczywiście poza samą ruiną, o historii, którą pisałem tutaj. I pewnie nie wróciłbym do tego tematu gdyby nie Magda, która zapytała, czy znak widoczny na jednym ze zdjęć nie jest masońską węgielnicą. Spojrzałem i mnie zatkało. Rzeczywiście na fotografii była węgielnica i cyrkiel. Czyli najpopularniejszy ze znaków masonerii. Dlaczego wcześniej tego nie zauważyłem?

kosciol ewangelicki milkow 0Sam przed sobą się tłumaczę tym, że w momencie kiedy powstawały tamte zdjęcia tematyka tajnych stowarzyszeń mnie aż tak bardzo nie interesowała. Coś gdzieś kiedyś się o uszy obiło i tyle. Jednak od tamtego czasu zakres moich zainteresowań trochę się zmienił, wiedza powiększyła i człowiek stał się na pewne rzeczy bardziej wyczulony. Ktoś mógłby powiedzieć: chwila, przecież to równie dobrze może być znak miejscowego cechu murarskiego więc po co się tak nad tym rozczulać. I w sumie słuszna uwaga, jednak jest kilka szczegółów, które świadczą o tym, że znak ten był związany z lożą masońską. Już zabieram się za tłumaczenie dlaczego.
Po pierwsze budynek, który nas interesuje pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku. A jest to przecież wiek największej ekspansji ruchu masońskiego na całą Europę.
Po drugie fundatorkami budowy kościoła były między innymi żony najbogatszych kupców z okolicy, a członkami lóż masońskich są głównie ludzie majętni. Po trzecie i najważniejsze węgielnica nie występuje w tym przypadku sama a w duecie z krzyżem wpisanym w okrąg. Krzyż ten pochodzi od Indouropejczyków i Słowiań Wschodnich i jest jednym z podstawowych symboli solarnych. Najbardziej popularny był u Celtów i ich druidów. W czasach nam współczesnych krzyż ten oznacza pochwałę i uwielbienie wszystkiego co pradawne i celtyckie. Dodam jeszcze, że chrześcijanie przejęli ten symbol trochę go modyfikując. W wersji chrześcijańskiej krzyż jest opisany na okręgu, czyli jego wszystkie ramiona wychodzą poza okręg.
Obecność tych dwóch symboli razem daje pewność, że mamy do czynienia z symboliką masońską ponieważ pierwsza loża masońska powstała w Anglii, a jej założyciele nawiązywali do rycerzy Okrągłego Stołu. Dla ciekawych wiedzy i prawdy historycznej polecam poczytać o powiązaniach właśnie rycerzy Okrągłego Stołu z wyprawami krzyżowymi i masonami.
Jako ciekawostkę dodam, że pochwalenie pierwotnych kultów ma w tym przypadku jeszcze jedno odniesienie. Całkiem niedaleko, bo na zboczu góry Grabowiec znajdowało się miejsce odprawiania pogańskich rytuałów. Obecnie stoi tam kaplica pod wezwaniem św. Anny, a całe rzesze turystów pielgrzymują do Dobrego Źródła napić się wody o cudownych właściwościach po której można w nocy świecić 😉

Warto też zwrócić uwagę na miejsce w którym są umieszczone symbole. Obok drzwi pod pamiątkową tablicą po której pozostał ślad widoczny na zdjęciu oraz resztki okuć. Świadczyć to może o tym, jak ważna dla ówczesnych mieszkańców była ich pradawna historia.

SONY DSC
Na zakończenie mojego wywodu dodam, że poza tymi dwoma symbolami udało mi się na terenie kościoła i cmentarza odnaleźć jeszcze jedną płytę nagrobną z podobnym krzyżem, ale już w wersji zaadoptowanej przez chrześcijan.

SONY DSCOraz mała galeria co ciekawszych niemieckich płyt nagrobnych, które uniknęły zniszczenia:

SONY DSCSONY DSC  SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edit: od Pana Jana Wieczorka, osoby, która zajmuje się między innymi symboliką masońską w Jeleniej Górze i okolicach otrzymałem wiadomość, w której napisał, że kamień z symbolem jest masońskim kamieniem węgielnym położonym pod budowę. Najbliższa loża masońska mieściła się wtedy w Kowarach.

Polecam:
www.dolnoslaskipodroznik.pl
www.riese-inne.blogspot.com
www.magdachemini.blogspot.com

Ponad pół wieku kłamstw i bezkarności. Ku pamięci Żołnierzom Wyklętym.

DSCN6302

Wczoraj, czyli w niedzielę 1 marca obchodziliśmy dzień Żołnierzy Wyklętych. Święto jakże symboliczne bo nie tylko o żołnierzach tego dnia powinniśmy pamiętać ale również o cywilach, którzy w ostatnich dniach II wojny światowej i w pierwszych latach po niej nie godzili się na sowiecką okupację Polski, bo tak na prawdę wyglądały powojenne lata w naszej Ojczyźnie. Byli to ludzie wiary i honoru, którzy nie dali sobie wmówić, że „wyzwoliciele” ze wschodu będą odbudowywać Wolną Polskę. Oni walczyli o wolny i niepodległy kraj. Dla nich wojna nie skończyła się w maju 1945 roku. Dla nich życie w podziemiu trwało nadal, a szanse na przeżycie znacząco spadły, ponieważ aparat bezpieczeństwa propagował donosicielstwo i mogli zostać wydani praktycznie przez każdego. Brali udział w otwartych walkach z żołnierzami radzieckimi, organizowano na nich zasadzki czy po prostu łapanki. Poddawano ich „procesom”, które były prowadzone nie przez polskich sędziów, lecz przez funkcjonariuszy NKWD. W skutek tych procesów wielu z nich zostało rozstrzelanych, niektórzy nie wytrzymywali tortur w aresztach i ginęli jeszcze przed końcem postępowań. Ich ciała chowano w bezimiennych grobach, w zbiorowych mogiłach tak jak na Łączce na Warszawskich Powązkach gdzie spoczęły ciała kilkuset członków AK i innych organizacji niepodległościowych. Oczywiście bez udziału księży bo przecież kościół był w czasach PRLu tępiony. Ich kaci, często pod zmienionymi nazwiskami, stawali się bohaterami narodu a ich krewni robili kariery w polityce, prasie czy telewizji. Wielu z nich jest obecnych w życiu publicznym do dzisiaj. Ale żaden z nich nie przyznaje się do przeszłości. Chichotem historii było to, że tych bestialskich oprawców grzebano na Powązkach nad ich ofiarami. Z tą różnicą, że z honorami, w uroczystych ceremoniach, jako bohaterów zasłużonych dla kraju. Poszukajcie sobie informacji i poczytajcie o takich nazwiskach jak Brystiger, Szechter czy Stolzman. Dowiecie się wtedy kim na prawdę są ludzie krzyczący do Was z telewizorów. A to tylko wierzchołek góry…

O Żołnierzach Wyklętych powinniśmy zawsze pamiętać a ich bohaterstwo i męczeństwo powinno być przypominane co roku. Niestety ze smutkiem wczoraj przeglądałem serwisy informacyjne. Większość na pierwszym miejscu stawiała polityczny mord dokonany na Niemcowie. Co akurat jest zrozumiałe. Niestety kolejne miejsca zajmowały różne bzdurne tematy. O obchodach naszego narodowego święta na Onecie czy TVNie można było znaleźć po jednym artykule. WP zaszalała i wstawiła dwa. Czy tak to powinno wyglądać?

Pamiętajmy o tych ludziach, którzy jeszcze długo po wojnie walczyli o niepodległą Polskę i wspomnijmy o nich w modlitwie.

O tym jak V2 wyleciały z Krzaczyny. Czyli rakieta rakiecie nierówna. Krzaczyna cd1.

Ostatnim swoim wpisem rozpocząłem temat fabryki zbrojeniowej w Krzaczynie. Niestety czas i nawał innych obowiązków nie pozwalają pisać tak dużo jak by się chciało. Dzisiejszy wpis będzie o tym co w fabryce miało być robione według legend, a co w rzeczywistości było.
Hasło Krzaczyna wśród części eksploratorów powoduje, że wyobraźnia wchodzi na wyższe obroty. Dzieje się tak z powodu legend które krążą w środowisku. Legendy te opowiadają o ukrytych skarbach, urządzeniach do przeróbki uranu, podzespołach do rakiet V-2, surowcach, a wszystko w olbrzymich podziemnych halach, najpierw wysadzonych a potem zalanych (albo odwrotnie 😉 ), wreszcie o tunelach którymi była możliwość dostania się do Karpacza, Kowar i innych odległych miejsc. Całości dopełniali Rosjanie zajmujący teren do 1947 roku. Temat podziemi dzisiaj zostawimy ponieważ za dużo byłoby tego dobrego naraz 😉

Więc jak to naprawdę było/jest z tą Krzaczyną?
Temat fabryki w Krzaczynie był w ostatnich latach poruszany przez Marka Chromicza na łamach Nowin Jeleniogórskich oraz w jego audycjach pt. „Tajemnice z worka Liczyrzepy”. I w sumie były to jedyne w ostatnich latach wzmianki na temat tajemniczej nazistowskiej fabryki. Pan Chromicz przygotowując swój materiał konsultował się z Mieczysławem Bojko. Znanym w okolicy poszukiwaczem skarbów, o którym było głośno w związku z rzekomym jego udziałem w akcji wydobycia dokumentów z obozu Gross-Rossen na Przełęczy Kowarskiej. Z resztą Pan Bojko od jakiegoś czasu w środowisku eksploracyjnym cieszy się złą sławą.
Temat Krzaczyny opisywał również Leszek Adamczewski (autor historyczno-przygodowych książek i artykułów) w dwuczęściowym artykule pt. „Tajne laboratorium Hitlera”. Trzeba przyznać że był jedynym z autorów, który przynajmniej podał prawidłowy kryptonim tej fabryki. Reszta artykułu traktuje o prawdopodobieństwu funkcjonowania pod Kowarami wirówki do wzbogacania uranu. Jest to o tyle znamienne, że Pan Adamczewski tego typu urządzenie lokuje w praktycznie większości obiektów od Gór Sowich aż po okolice Świeradowa Zdroju.

Podstawowym błędem popełnianym przez moich poprzedników zajmujących się tym tematem było nadawanie fabryce w Krzaczynie kryptonimu BONIT. Skąd się to wzięło i dlaczego jest to błąd? Nie wiem czy wynikło to z nieznajomości języka, czy z powtarzania po kimś jakiś informacji (co często się zdarza wśród różnych autorów). W każdym bądź razie w źródle, z którego korzystają wszyscy badacze nazistowskich fabryk (a przynajmniej powinni), czyli „Wykazie kryptonimów niemieckich budowli podziemnych II wojny światowej” Hansa Wicherta do kryptonimu Bonit przyporządkowana jest miejscowość Vorwerk-Mitte. Jak widać pojawia nam się tutaj podobieństwo do niemieckiej nazwy Krzaczyny, czyli Buschvorwerk. Być może ktoś skojarzył tą nazwę z nazwą ze spisu, dodał jedno do drugiego i takim sposobem Bonit, który w rzeczywistości miał się znajdować w okolicach obecnego Saalfeld-Rudolstadt w środkowych Niemczech, a w którym faktycznie produkowano paliwo do rakiet A4 (późniejsza nazwa: V-2) oraz testowano silniki do tych rakiet wylądował pod Kowarami. Najprawdopodobniej to spowodowało również szerzenie pogłosek, jakoby w Krzaczynie pracowano nad silnikami do rakiet z serii V.
W rzeczywistości fabryka w Krzaczynie nosiła prawdopodobnie kryptonim SYLVINIT. Prawdopodobnie ponieważ we wspomnianym wcześniej spisie nie występuje miejscowość Buschvorwerk, a jedynie Kowary (niem Schmiedeberg). Jednakże Krzaczyna przez długie lata była dzielnicą Kowar więc z 99% prawdopodobieństwem możemy przyjąć że chodzi właśnie o tą fabrykę. Co więc takiego robiono w Krzaczynie? Przede wszystkim były to remonty i produkcja tradycyjnych silników samolotowych Walter kilku serii, których produkcję w późniejszym czasie przejęło BMW. Kolejną częścią działalności była produkcja elementów usterzenia, w tym do rakiet V-1 i V-2. Jednak podstawą działalności firmy Wilhelm-Schmidding (właśnie ta firma była właścicielem/najemcą fabryki) były silniki rakietowe. Nie były to silniki do tak dużych rakiet jak wspomniane V-ki lecz silniki mniejszego „kalibru”, pracujące głównie na paliwo stałe (V-2 wykorzystywała paliwo ciekłe). Silników do rakiet V w Krzaczynie nigdy nie było z bardzo prostego powodu: było to technicznie niemożliwe. W jednym z kolejnych wpisów wytłumaczę dokładnie dlaczego. Będzie również przedstawiona pewna część działalności firmy Wilhelm-Schmidding, która zdecydowała o tym, że ta maleńka w porównaniu z innymi fabryka stała się jedną z ważniejszych w ówczesnej Rzeszy niemieckiej. Tym którzy dotrwali dziękuję za uwagę i zapraszam na kolejny wpis dotyczący tajemniczej fabryki w Krzaczynie. Zapraszam również w niedługim czasie na wpis dotyczący obiektu o kryptonimie Lehm w Bolkowie.

000_sapa9808057289601

Rakieta V-2 w pełnej okazałości

Bibliografia:
1. Buschvorwerk im Riesengebirge: Eine Gemeinde in Niederschlesien von den Kriegsjahren bis zur Vertreibung – Hermann F. Weiss
2. Decknamenverzeichnis deutscher unterirdischer Bauten, Ubootbunker, Ölanlagen, chemischer Anlagen und WIFO-Anlagen des zweiten Weltkrieges – Hans Walter Wiechert
3. http://www.kz-gedenkstaette-laura.de

Krzaczyna cz1.

Krzaczyna – film.

Polecam:
dolnoslaskipodroznik.pl
riese-inne.blogspot.com
wykopaliska.org

Krzaczyna – fabryka zbrojeniowa

Osoby zajmujące się zagadkami i tajemnicami Dolnego Śląska zapewne o tym miejscu, czy temacie słyszały. Na pierwszy rzut oka temat wygląda podobnie jak inne. Jest fabryka w której Niemcy w czasie wojny mieli prowadzić produkcję zbrojeniową, mają być podziemne hale produkcyjne, prace nad rakietami V1 i V2, nad ciężką wodą, bronią atomową, wreszcie olbrzymie skarby przywiezione przez Niemców pod koniec wojny i ukryte w podziemiach, które potem miały zostać wysadzone/zaminowane/zalane (można sobie wybrać dowolnie).SONY DSC

Jakiś czas temu pojawił się nawet w internecie film Dariusza Kwietnia, który zapowiadał jego wejście do 5 piętrowego kompleksu podziemnego pod fabryką. Oczywiście wiarygodność tego filmiku jest taka jak i autora, jednak świadczy to o tym, że temat od czasu do czasu gdzieś się przewija. Może zabrzmi to nieskromnie, ale moje Stowarzyszenie rozwiązało zagadkę Krzaczyny. Ten wpis będzie wstępem do całej serii artykułów o fabryce zbrojeniowej w Krzaczynie. Jest to temat bardzo obszerny, z wieloma pobocznymi wątkami. A każdy jest na tyle ciekawy, że warto go zaprezentować. Zależy mi też na jeszcze jednej rzeczy: chcę dokładnie wytłumaczyć każde zagadnienie związane z fabryką, żeby zamknąć temat ostatecznie. Po prostu uważam, że szkoda czasu i sił na odgrzebywanie co jakiś czas rozwiązanych tematów. Po co np. latać ciągle wkoło Mauzoleum w Wałbrzychu jak w nieodległym Książu jest pracy na całe lata.

Tematem fabryki w Krzaczynie zajmuję się, z różnym „natężeniem” od kilku ładnych lat. W sumie to już jako dziecko gdzieś tam słyszałem w rozmowach dorosłych o jakiejś poniemieckiej wielkiej tajemnicy. Potem były artykuły w „Nowinach Jeleniogórskich” oraz audycje Marka Chromicza pt „Opowieści z worka Liczyrzepy”. Jako że historię zawsze lubiłem więc jakoś samo wyszło zafascynowanie tą najnowszą historią Dolnego Śląska. Jeśli mam być szczery to badania historii tej fabryki były głównym powodem założenia Stowarzyszenia. Po prostu działając jako zarejestrowana w urzędzie organizacja łatwiej jest uzyskać dostęp do archiwów, łatwiej rozmawia się z urzędnikami i np. właścicielami działek. A rozmów było w tym wypadku dużo. Dzięki nim usłyszałem jeszcze więcej mitów i legend na temat tego co pod fabryką i w jej otoczeniu ma się znajdować. Część z tych opowieści o dziwo w jakimś stopniu udało mi się potwierdzić. Więc będziecie mogli poczytać w przyszłości np. o tematach depozytowych 😉
Materiałów archiwalnych w Polsce w sumie jest niewiele. Archiwum Gross-Rossen w Wałbrzychu posiada tylko wzmianki na temat zatrudnienia więźniów, w Archiwum Państwowym w Jeleniej Górze nie ma praktycznie nic. W materiałach po Przedsiębiorstwie Poszukiwań Terenowych jest co prawda raport z poszukiwań na terenie leśnictwa Jedlinki podziemnego garażu, jednak wynik tychże poszukiwań był negatywny.1 Z czego to wynika? Napiszę w skrócie, że wojska radzieckie, które wkroczyły w Kotlinę Jeleniogórską, zajmowały teren fabryki aż do 1947 roku. Podobnie było na Osówce. Jak to funkcjonowało i dlaczego tak było wyjaśnię w jednym z następnych wpisów. Tak więc teren fabryki był przez 2 lata zamknięty, natomiast po upływie tego czasu ulokowano tam warsztaty remontowe kopalni R-1. Dlatego właśnie nie można trafić na żadne dokumenty z inwentaryzacji obiektów, maszyn ponieważ takie w ogóle nie powstały.SONY DSC
Trochę inaczej wyglądały rezultaty poszukiwań dokumentów za granicą. Szczególnie jeden okazał się bardzo pomocny. Dlaczego to też zostanie nie tylko opisane, ale zostanie podany link do strony, z której każdy będzie mógł ten dokument pobrać. Myślę, że szczególnie dla osób zainteresowanych hitlerowskimi badaniami w dziedzinie lotnictwa będzie ciekawy. Dosyć pomocna była książka, wydana w Niemczech, pod tytułem: Buschvorwerk im Riesengebirge: Eine Gemeinde in Niederschlesien von den Kriegsjahren bis zur Vertreibung autorstwa Hermanna F. Weissa.
Na dzień dzisiejszy, wszystkich kopii dokumentów jeszcze nie otrzymałem z archiwów między innymi w Niemczech. Jednak dotyczą one fabryki w bardzo małym stopniu.

Chciałbym podziękować panu Andrzejowi, właścicielowi jednej z firm działających na terenie dawnej fabryki zbrojeniowej w Krzaczynie, który jako człowiek twardo stąpający po ziemi udostępnił mi teren swojego zakładu. Dzięki temu udało mi się poznać wiele ciekawych detali i szczegółów technicznych. Było to dla mnie o tyle cenne, że w pewnych pomieszczeniach są pozostawione oryginalne instalacje, zabezpieczenia itd. Z resztą nie zakończył się jeszcze proces dokumentowania wszystkiego, więc redagowanie kolejnych wpisów będzie dobrym pretekstem aby fotografowanie dokończyć 😉

Oryginalna wojenna instalacja elektryczna

Oryginalna wojenna instalacja elektryczna

Kiedy i jak często będą ukazywać się kolejne wpisy? Tego nie mogę określić. Jak Bóg da a partia pozwoli 😉 A tak na poważnie wszystko będzie zależało od czasu jaki będę mógł na to poświęcić. Tym bardziej, że wspólnie ze znajomymi realizujemy większe lub mniejsze tematy, którymi też się tutaj podzielimy (np. ciąg dalszy tematu sztolni na Grabowcu). Mogę obiecać że kolejny wpis dotyczący fabryki ukarze się już nie długo, ponieważ jest sporo spraw do wyprostowania w tym temacie 😉

Pozostałość po lampie. Lampa chroniona była szkłem pancernym.

Pozostałość po lampie. Lampa chroniona była szkłem pancernym.

1. Archiwum Państwowe Wrocław PIGM sygn. 44, k. 45

Krzaczyna cd.

Krzaczyna – film.